Latijnse naam: Lithospermum arvense
Nederlandse naam: Ruw Parelzaad
Ruw parelzaad is een plant die op de Nederlandse Rode lijst als zeer zeldzaam en zeer sterk afgenomen staat.
Ruw Parelzaad staat voor mij als metafoor voor talenten binnen het onderwijs. Ze worden door een enkeling misschien wel waargenomen maar de aandacht ervoor is sterk afgenomen. ‘Die komen er toch wel’ hoor ik docenten en managers vaak zeggen. ‘We moeten ons richten op het over de streep krijgen van alle anderen.’
Hoe ik hier als tuinman tegenaan kijk? Ik zie het huidige onderwijs, als onoverkomelijk effect binnen een samenleving die gericht is geweest op industrialisatie, als uitgestrekte tulpenvelden. Tulpen verkopen goed. Dus die kweek je in grote troepen naast elkaar, in een of twee kleuren. De boer gaat er flink met de trekker overheen. Machinaal worden de tulpen allemaal, tegelijkertijd en met slechts zicht op de totale opbrengst gezaaid, bewaterd, bemest, geoogst. Die bloemen groeien dus op met alleen gelijkgekleurde soortgenoten naast zich, hun wereld is rood. Is dat even schrikken als ze in de bloemisterij opeens naar wens van de klant uit hun rode vaas worden gehaald en tussen allemaal blauwe, gele soortgenoten of zelfs volledig vreemde andersvormigen tot een kleurrijk boeket worden geschakeerd.
Dat levert opeens een interessante onderzoeksvraag op: Gaan bloemen, die naast elkaar gekweekt en daarna in een vaas worden gezet, langer mee dan bloemen die elkaar pas in de vaas voor het eerst tegenkomen?
Hoe anders kan het in Denkbeeldentuinen gaan, in leergemeenschappen die meer uitgaan van en ruimte bieden aan de diversiteit aan talenten? Talenten die volgens Jung altijd wel iets van groen, blauw, geel en rood in zich hebben. Bloemen die tussen het onkruid sterk moeten staan, die allemaal met hun eigen uniciteit en authenticiteit hun nekjes uitsteken om boven het maaiveld uit te komen, gezien te worden door passanten, bezoekers, liefhebbers van talent. De tuinman heeft hen natuurlijk allang gezien, komt af en toe even langs voor een praatje, maakt wat ruimte voor ze zodat ze de zon vol kunnen vangen, geeft af en toe water, maar groeien, dat doen die talenten het beste zelf, op hun eigen tempo, in hun eigen stijl. Zorgvuldig snoeien (wegknippen wat overbodige energie vraagt en groei belemmert) hoort daar ook af en toe bij.
Heb jij binnen je eigen leergemeenschap bepaalde talenten rondlopen die nog volledig tot bloei moeten komen? Ik kom graag langs om te helpen een natuurlijke ruimte voor ze te creëren waarin ze goed gedijen. Ik ga graag samen met je op zoek naar wat Alphonso Steverink in onderstaande video ‘het riemmomentje’ noemt. ‘Toen werd alles anders.’
Ruw Parelzaad is tot bloei gekomen.
Mooie tekst, stof tot nadenken!
Op de vraag: Gaan bloemen, die naast elkaar gekweekt en daarna in een vaas worden gezet, langer mee dan bloemen die elkaar pas in de vaas voor het eerst tegenkomen? kan ik geen antwoord geven.
Wel kan ik zeggen dat mijn visie t.o.v studenten het volgende is:
Studenten die met nieuwe situaties in aanraking komen en daar accuraat op moeten reageren gaan waarschijnlijk “langer” mee. Ze leren zich sneller aan nieuwe situaties aan te passen en zullen dit waarschijnlijk beter doen dan studenten die dagelijks in bijna dezelfde situatie zitten. Ze hebben dus meer leermomenten en dat werkt uiteindelijk in hun voordeel!
Dus je kunt best wel studenten bij bosjes en in groepen dingen leren als tulpen in een tulpenveld… maar zodra je ze dan eindelijk loslaat zullen ze het meeste leren! Als tulpen in een prachtig boeket bloemen.